บทที่ 13 น้อยใจ

“ฉันก็จะขึ้นห้องไปอาบน้ำแล้วนอนสิคุณมีอะไรอีก?”

“ป่าวหรอก ไปเถอะ” จารุวีย์ก็เดินขึ้นห้องไป

นี่ฉันเป็นอะไรไปนะทำไมถึงรู้สึกห่วงความรู้สึกของจารุวีย์..คนที่ฉันรักมีแค่ข้าวฟ่างคนเดียวที่ฉันต้องห่วงเธอก็เพราะเธออุ้มท้้องลูกของฉันอยู่…ภูริทัตยังคงหลอกตัวและพูดพรึมพรำกับตัวเอง

ภูริทัตเดินออกจากห้องครัว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ